Tags » ოთარ ჭილაძე

"მარტის მამალი" — ოთარ ჭილაძე

  • “ადამიანი სიბნელიდან მოდის და სიბნელეში ქრება.”
  • “სიბნელიდან სიბნელემდე იმდენად პატარა გზაა, ვერ ასწრებს ამდენის გაგებას. ვერც უნდა გაიგოს. რომ გაიგოს, მართლა გაგიჟდებოდა, ამ მოკლე გზასაც აღარ გაივლიდა ბოლომდე.”
  • “რაც უკანაა, წინაც ისაა, ოღონდ წინ ბუნებას მიჰყავხარ, ალღოს, გუმანს, უკან მოსაბრუნებლად კი გონებაა საჭირო.”
  • “ავადმყოფობის პირველი ღამე პატიმრობის ბოლო დღესავითაა, თუ გაუძელი, მერე არაფერი გიჭირს.”
  • “უკვდავება არ არსებობს, ხოლო სიცოცხლე, ხანგრძლივიცა და ხანმოკლეც, სიკვდილთან შეჩვევაა და მეტი არაფერი.”
  • “რაც უფრო ადრე განეწყობი სასიკვდილოდ, მით უკეთესი. მერე მშვიდად იცხოვრებ დარჩენილ დროს.”
  • “ყველაზე დიდი შიში ისაა, რომელსაც ვერ გრძნობ.”
  • “ტყუილად კი არ არის ნათქვამი, იმედი ნუ მოგიშალოს ღმერთმაო, მაგრამ იმედამდე ჯერ იმის უნდა გჯეროდეს, რაღაცის შეცვლა რომ შეგიძლია, მერე – უნდა გეხალისებოდეს იმ რაღაცის შეცვლა და, რასაკვირველია, ძალაც უნდა მოგდევდეს იმ რაღაცის შესაცვლელად. მაშასადამე, იმედის მისაღებას სამი რამ მაინც ყოფილა საჭირო: რწმენა, ხალისი და შნო.”
  • “რაკი სიბრმავე არსებობს, არ შეიძლება, არ არსებობდეს ბრმისთვის განკუთვნილი ქვეყანაც, და თუ ეს ასეა, მაშინ ბრმას მხოლოდ იმის დანახვა შესძლებია, რაც თვალხილულისთვის საერთოდ არ არსებობს.”
  • “ღმერთთან სალაპარაკოდ, ყველას თავისი განსაკუთრებული, გასაიდუმლებული ენა გააჩნია, სიცოცხლესავით მარტივი, პურივით აუცილებელი, სიკვდილივით უკიდურესი და სიყვარულივით გულუბრყვილო.”
  • “სინდისს ხომ სულ თან დაატარებს კაცი, სულ ალყად არტყია ირგვლივ, როგორც ჯარი – ასაღებ ციხეს.”
  • “ადამიანი სინდისია. სინდისის გარდა, რაც არ უნდა წაართვა, მაინც ადამიანი იქნება. მაგრამ სინდისი რომ წაართვა და სხვა ყველაფერი დაუტოვო, ვეღარ იქნება ადამიანი. სიკვდილის მერეც, ადამიანისგან მარტო სინდისი რჩება, სინდისი იგივე სულია ადამიანისა, ანუ სული იგივე სინდისია.”
  • “ადამიანიც ხესავითაა: აყვავდება, კვირტს გამოიტანს, ნაყოფს დაისხამს, დაიკრიფება და გათავდება, დასცვივა ფოთოლი.”
  • “მკვდრისთვის სიკვდილი იგივეა, რაც ცოცხლისთვის სიცოცხლე. ოღონდ, ზუსტად არავინ იცის, რომელი რომელია – იქნებ სწორედ სიკვდილია სიცოცხლე, სიცოცხლე კი – სიკვდილი?!”
  • “მიწა კაცად იქცევა, კაცი – მიწად. მიწიდან ამოსული მიწას უბრუნდება. მიწა თვისას მოითხოვს, და მაინც, ვიდრე მიწაზე ხარ, მიწაზე ყოფნა სჯობია. მიწა კი გვიყვარს ვითომ, მაგრამ უფრო გვეშინია მიწისა. შიში შეიქმს სიყვარულსაო – ამაზეა ალბათ ნათქვამი.”
  • “მამები არ ტირიან. მამები არ უნდა ტიროდნენ. დედა რომ ტირის ისიც გულსაკლავი სანახაობაა, მაგრამ დედას მაინც უფრო შეეფერება ტირილი, უხდება კიდეც. ცრემლი დედას აძლიერებს, ყოვლისშემძლეს ხდის. მამას კი, პირიქით, ასუსტებს, აკნინებს, ასაცოდავებს, აუფასურებს. ქალის ტირილი კიდევ ერთი, მცირე ან დიდი ომის მაუწყებელია: რაღაცა უნდა მოხდეს, რაღაცა უნდა შეიცვალოს და, ამიტომაც, ყველაფრისთვის მზად უნდა იყვნენ ყველანი; ხოლო, როცა კაცი ტირის, არაფერს აღარ აქვს აზრი, არც სიმტკიცეს, არც სიჯიუტეს, არც მოთმინებას, არც იმედს, რადგან უკვე ყველა ომი წაგებულია, ხმალი გატეხილი, მუზარადი დაჩეჩქვილი, ფარი გაგლეჯილი, ცოლი შერცხვენილი, შვილი დამონებული, მოკლედ ეს უკვე აღსასრულია ოჯახისა, თუ მთელი ქვეყნის არა.”
  • “კანონს ალბათ ერთეულები წერენ, მაგრამ  ყოველთვის ის დაუწერელი კანონი მოქმედებს, რომელიც უმრავლესობას აძლევს ხელს.”
  • “სიკვდილამდე უნდა იცოცხლო, არ უნდა დაემონო სიკვდილს, სულ ჯიბრში უნდა ედგე, სულ უნდა ეომებოდე, როგორც ეს ქარი ეომება ქვეყანას, თუ გინდა დროზე მიხვდე, რა შეგიძლია და დროზე შეუდგე საქმეს, რომელმაც სიკვდილამდე უნდა შეგინახოს, სიკვდილის მერე კი გამოგაჩინოს.”
  • “თებერვალი ბოლო თვეა ზამთრისა, ამიტომ, ყველაზე მკაცრიცაა. აღსასრულის მოახლოება აკაპასებს. იცის, რომ ბოლოა, აღარაფერი ეშველება, და ყველანაირად ცდილობს ქვეყნის გამწარებას, ცდილობს, რაც შეიძლება დიდხანს დაამახსოვროს ქვეყანას თავი.”
  • “რასაც შენით დათმობ, ვეღარასოდეს დაიბრუნებ.”
  • “დრო კი იცვლება, მაგრამ ადამიანი ადამიანად რჩება და ძნელი გასაგებია, რატომ უნდა იყოს ცუდი დღეს და ხვალ, რაც გუშინ და გუშინწინ კარგად ითვლებოდა.”
  • “წლობის რაოდენობით კი არ განისაზღვრება, თურმე, ადამიანის სიცოცხლის ხანგრძლივობა, არამედ – მახსოვრობის მარაგით.”
  • “ისაა ერთადერთი დასაშვები და სასურველი ადგილი, სადაც ყოველ წუთას მზადა ხარ ნებისმიერ უბედურებასთან საბრძოლველად და სადაც, მიუხედავად ყველაფრისა, ანდა, სწორედ ყველაფრის გამო, შემაძრწუნებლადა ხარ ბედნიერი, და თუ კი იმას მაინც შეგინარჩუნებენ, მადლობელი იქნები, დიდი მადლობელი იქნები ქვეყნისა, ხალხისა და ყველასი და ყველაფრისა.”
  • “უსიტყვოდ უნდა მიიღო, რასაც ცხოვრება გიწყალობებს, თვალდახუჭულმა უნდა მიიღო, რადგან მაინც ვერ აუქცევ გვერდს იმას, რაც არ გსიამოვნებს და მაინც ვერ მიეახლები იმას, რაც გსურს.”
  • “ირგვლივ იდუმალი სიბნელეა, შენ კი პატარა, უმნიშვნელო ნაწილი ხარ იდუმალი სიბნელისა. სიბნელიდან მოსული სიბნელეს უბრუნდები და, ამიტომაც, ბრმად, უფიქრელად, გვერდჩაჭეჭყილი ბიდონივით, უნდა მიეხეთქო ყველაფერს, რაზედაც მიხეთქება შეიძლება, ხორცის შეტოვება, ძვლის მიმსხვრევა, ტვინის მინთხევა, რადგან მხოლოდ ბნელი ტკივილი (თუ მტკივნეული სიბნელე?!) აქცევს შენს სიცოცხლეს სინამდვილედ, მხოლოდ ის დაგიდასტურებს, ნამდვილად რომ არსებობ, ნამდვილად რომ თვითონა ხარ, თუნდაც საკუთარი თავისთვის მაინც.”
  • “ბავშვობა პირმოუკრავი, პირმოუშუშებელი, მოურჩენელ ჭრილობაა, საიდანაც დანარჩენი სიცოცხლე სისხლივით იღვრება განუწყვეტლივ.”
  • “მოწმე რომ ხარ, რაღაცნაირად მონაწილეცა ხარ ყველა საქმისა.”
  • “ვინც დანაშაულს უყურებს, თვითონ სჩადის დანაშაულს.”
  • “რაც გიყვარს, სიყვარულის გამო უნდა გიყვარდეს და რაც გძულს, ისიც სიყვარულის გამო უნდა გძულდეს. არ უნდა შეეპუო არაფერს, არც გაჭირვებას, არც დამცირებას, არც გაწბილებას, არც დამარცხებას. და, რაც მთავარია, ასევე საჭიროა, სიკვდილამდე, სიცოცხლის უკანასკნელ წუთამდე გჯეროდეს, შენგანაც რომ შეიძლება მართლა გამოვიდეს “დიდი კაცი”. ეჭვითა და უნდობლობით არ უნდა შეურაცხყო შენი ბავშვობა, არასოდეს არ უნდა დაივიწყო შენი ბავშვობის ბაღი, როგორც არ უნდა გადაასხვაფეროს, გაახმოს, გამოკაფოს იგი დრომ და ომებმა; არ უნდა დაგავიწყდეს მისი მათრობელა მზე, ჟრუანტელისმომგვრელი ჩრდილები, უხილავი, მაგრამ გაუჩუმარი ჩიტები, ლეღვის ხაოიან ფოთლებზე გადაგლესილი აბლაბუდის ნაკუწები და ლეღვის დაბურული, დახუთული, მსუსხავი ბინდიდან მოულოდნელად გამოცხადებული, ძუძუმოშიშვლებული ბოშა ქალი, შენზე რომ თქვა, ეს ბიჭი დიდი კაცი გამოვაო.”
  • “ჩვეულებრივი ადამიანისა გეშინოდეს, ჩვეულებრივისა, რომელსაც ბუნება კი არა, ცხოვრება ალილიპუტებს, ანდა აგოლიათებსო.”
  • “დაკაცება ბავშვური გულუბრყვილობის, ბავშვური სისუფთავის შენარჩუნებასაც გულისხმობს – რასაც ბავშვობით მოვიპოვებთ, სიკვდილამდე ჩვენი საკუთრებაა.”

რკინის საწოლი

I

ლაპარაკობდნენ ხეები ძილშიც.
ტოტებში ქარი წიოდა მწარედ
და დაბერებულ კედლების ჩრდილში
კაცივით იდგა დაღლილი მთვარე.

ბნელში ბრწყინავდა ძველი ნათურა,
ვით უმნიშვნელო ნატეხი მთვარის
და უსასრულო ფიქრში გართული 9 more words

ოთარ ჭილაძე

ოქტომბერი

ყველა გაჭირვებას გაუძლებს ადამიანი. შიმშილს, სიცივეს, უსახლკარობას..ყველა დაბრკოლებასა და უბედურებას გაუძლებს, მაგრამ გულისტკივილს-ვერა.

“მე მეგობარი მომიკვდა წუხელ,
ასე ჩიტები კვდებიან მხოლოდ.
როდესაც ვეღარ უძლებენ წუხილს,
და ..ნებდებიან ბოლოს და ბოლოს..”

ამ ტკივილზე ვამბობ. ჭილაძის ლექსიდან პატარა სტრიქონია, მაგრამ , როცა ტკივილზე ვწერ , ტკივილისგან სიკვდილზე, პატარა ჩიტი მახსენდება მეც. ყველაზე დაუცველი , მარტოხელა პატარა ჩიტი.

მაინც ვერ ვიგებ, ვერ ვხსნი..როგორ შეიძლება შენს გვერდით ადამიანი კვდებოდეს, კვდებოდეს  დარდისაგან, უსაშველო დარდისაგან და ამას ვერ გრძნობდე.

ადამიანების უბედურებაც ალბათ ესაა. სხვის ტკივილს ვერ ვგრძნობთ. მაგრამ აბა ჩვენ გვტკიოდეს, მაშინვე უსამართლობაზე ავლაპარაკდებით, ცრემლს დავღვრით და იმასაც კი გავბედავთ ღმერთს მოვთხოვოთ პასუხი..

ჰო. ეს არის ადამიანების უბედურება. კიდევ ის, რომ პასუხებს არასწორ ადგილას ვეძებთ ; კიდევ ის, რომ ბრძოლას ვეღარ ვახერხებთ, ვეცემით, ძირს ვწვებით და საკუთარი ცრემლების გემოს ვიმახსოვრებთ; ვაკვირდებით, როგორ გვერჭობა გულში პატარა, უხილავი ნემსები და სუნქთვის საშუალებას არ გვაძლევენ.

ან დავნებდებით, ან ავდგებით.
მაგრამ რა ძნელია, რა საშინლად ძნელია წამოდგე.. წარმოუდგენლად ძნელი.

Anna`s Diary