ტეგები » ოთარ ჭილაძე

გაიქეცი

… როდის ხდება ეს როდის, როდის… ერთ მშვენიერ დღეს საკუთარ თავში ღორს რომ აღმოაჩენ. როდის ვხდებით პირუტყვები? მილიონობით ნიღაბს ვიზომავთ, ბოლოს ყველაზე ყალბს, ყველაზე უხეშს, ყველაზე მახინჯს ამოვირჩევთ და ისე გვეწებება ეს ოხერი, რომ კანიანად გინდა აიდღლიზო სახიდან, მაგრამ ვაი, რომ აღარ შეგვწევს ამისი ძალა და ღონე, რატომ? რისთვის? ადამიანს ხომ სინაზის, სიყვარულის უდიდესი მარაგი აქვს დაგუბებული მკერდში. სად მოვახერხეთ ამის ჩატკეპვნა, რომელ სარდაფებში გამოვამწყვდიეთ… ღმერთო!

გავდივარ გარეთ, ვაკვირდები ადამიანებს, ვფიქრობ, ვფიქრობ და ვერ ვხვდები, ამდენი სიყალბე, ამხელა გულგრილობა როგორ და რანაირად დაგროვდა გარშემო. დასახმარებლად გამოწვდილ ხელს გვერდს ისე ვუვლით, ვითომ ვერც ვხედავთ. მეგობრობა დავკარგეთ. ადამიანობა და სინდისი ჩავმალეთ საგულდაგულოდ და გვგონია, რომ ამ გულგრილობით უფრო მეტ სარგებელს ვიღებთ. ვივიწყებთ, ვინ ვართ, საიდან მოვდივართ, ვის ვჭირდებით ან ვინ გვჭირდება. გვავიწყდება, რომ ერთ თბილ სიტყვას მთლიანად შეუძლია, ადამიანის განწყობა გამოაკეთოს, მოტივაცია მისცეს, ღიმილის მიზეზი აჩუქოს. რატომ ვივიწყებთ ამას, როცა ამ მიზეზის ავტორები შეგვიძლია, რომ ჩვენ თვითონ გავხდეთ?!

“ვიძახით წარამარად, „დრონი მეფობენო“ მაშინ, როდესაც დრო მხოლოდ იგი ქვევრია, რომელიც მარტო იმას ამოიძახებს ხოლმე, რასაც თვითონ კაცი ჩასძახებს.” სიტყვის ძალას ვკარგავთ და შედეგსაც, რა თქმა უნდა, “დრო”-ს მივაწერთ, ხელებს შევიწმენდთ, ვითომ უფრთო ანგელოზები ვართ და ამქვეყნად პირნათლად ვასრულებთ ჩვენს მოვალეობას.

ერთმანეთთან ლაპარაკი გვავიწყდება. გვავიწყდება, რა მაგარი გრძნობაა, როცა სიტყვებით ცდილობ ემოციების გადმოცემას. ამასთან ერთად, შესაბამის ქცევებსაც ვივიწყებთ. ქუჩაში ისე შეიძლება ჩაუარო გვერდით ერთ დროს “ნაცნობ” ადამიანს, რომ ვერც გაიაზრო, ეს რანაირად გააკეთე. გააზრებამდე კი ბევრი სხვა საფეხურია გასავლელი. (“ადამიანი სინდისია. სინდისის გარდა, რაც არ უნდა წაართვა, მაინც ადამიანი იქნება. მაგრამ სინდისი რომ წაართვა და სხვა ყველაფერი დაუტოვო, ვეღარ იქნება ადამიანი.”)

ცხოვრების ფერების შეცვლის მაგივრად,

შენ გაქცევას ირჩევ.

მაგრამ იქნებ, შევძლოთ და ყველაფერი საპირისპიროდ შემოვატრიალოთ?! გავიხსენოთ,  ვინ ვართ, საიდან მოვდივართ? მილიონობით ნიღბის მოზომვის ნაცვლად, ჩვენი სახე ვიპოვოთ. გამოსწორება ვცადოთ. გულგრილობა დავივიწყოთ და არა – მეგობრობა. სიყვარული და ურთიერთგაგება გავაღვიძოთ ჩვენში! ერთფეროვნება მრავალფეროვნებით შევცვალოთ. მეტი სითბო გავცეთ, სიკეთე ვაკეთოთ. ყურადღება არ დავიშუროთ ერთმანეთის მიმართ, გულწრფელი ყურადღება. ნუთუ ასეთი ძნელია?!

გზა, რომელიც შენამდე მოდის

ტრადიციულად, ბანალური ტექსტით რომ დავიწყო ახლა პირველი პოსტის წერა, გამოვა ასე:

მე ვარ ნანაკო უსტარაშვილი, 19 წლის. დავამთავრე სკოლა “ალბიონი”, ამჟამად კი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის, კერძოდ ქართული ფილოლოგიის, მეორე კურსის სტუდენტი ვარ.

ზედმეტად ემოციური ვიყავი ნებისმიერი საკითხის მიმართ ყოველთვის და ეს თვისება, ალბათ, ასე მარტივად ვერ ტოვებს ადამიანს; განვლილი 19 წელი სულ მეგონა, რომ ჩემ გარშემო ადამიანებიც ასეთები უნდა ყოფილიყვნენ აუცილებლად, მაგრამ, უნდა გამოგიტყდეთ, პირველი “სერიოზული” იმედგაცრუება სწორედ ეს იყო.

სტუდენტის ცხოვრება მაინც სხვანაირია. შენდაუნებურად, ბევრ რაღაცას სხვა თვალით უნდა შეხედო, თუ გინდა, რომ ამ სიახლეებმა უფრო მძაფრ ემოციურობაში არ გადაგაგდოს. მერე ეგ “სხვა თვალი” გიადვილებს იმ მრავალფეროვან ადამიანებთან ურთიერთობას, რაც სტუდენტურ ცხოვრებას აუცილებლად ახლავს თან. ადამიანური ურთიერთობები არის ის, რის გარეშეც ვერც ერთი წუთი ვერ წარმომიდგენია. ეგ მგონია ამქვეყნად ყველაზე საინტერესო რამ. ნებისმიერი ურთიერთობა რაღაც კონკრეტულს გვმატებს, ხოლო მაგ ყველაფერს ერთი ძირითადი აერთიანებს – აი, გამოცდილებას რასაც ვუწოდებთ. ყველაფერი ხომ ინდივიდუალურია  ცხოვრებაში, მაგრამ სიტყვა “გამოცდილიება” მიმაჩნია, რომ ყველასთვის თუ არა, უმეტესობისთვის მაინც დაახლოებით ერთი და იგივე აზრს ატარებს.

და ბოლოს,

როგორც ოთარ ჭილაძე იტყოდა:

მეც კვლავ მივდივარ, კვლავ მადგას თავზე
ვერაგი ღმერთი მძაფრი განცდების.
და ვივლი, ვივლი… სულ ვივლი ასე,
სანამ საკუთარ თავსაც გავცდები.