Tags » იუმორი

ქართული ჟურნალისტიკის მარგალიტები და 24 ვერსია - როგორ აღწერდნენ ისინი ცნობილ მოვლენებს

ქართულ ჟურნალისტიკაში, კარგად დაცდილი მეთოდია, სტატიის სათაურის „სკანდალურად“ შეფუთვა, იმისთვის, რომ მან მკითხველის დაინტერესება გამოიწვიოს, თუნდაც სტატიის შინაარსი, საერთოდ არ პასუხობდეს სათაურს. ვერ განვაზოგადებთ აღნიშნულ ფაქტს, სრულიად ქართულ ჟურნალისტიკაზე, მაგრამ გარკვეულ შემთხვევაში, შეინიშნება კრეატივის დეფიციტი, შესაბამისად, სათაურები, ზოგჯერ ციტირებით და ზოგჯერ პერიფრაზით, ხშირად მეორდება, მესამდება, etc. 6 more words

მთავარი

ქართველი "გლამურული ნაშობა" - ტოპ 24 თვისება (ამოიცანით გარშემომყოფები)

„გლამურული ნაშა“ – პერსონა (განურჩევლად სქესისა), რომელსაც აქვს პრეტენზია „მაღალი წრის“ წარმომადგენლობაზე და დახვეწილობაზე, თუმცა ეს არც ისე ეფექტურად/ხარისხიანად გამოსდის და ხასიათდება შემდეგი თვისებებით:

მთავარი

პ.გ. ვუდჰაუსი - ვუსტერთა გვარის ღირსება

ხანდახან დაღლილზე, ბევრ საფიქრელ, ღრმააზრიან წიგნებს შორის ვუდჰაუსზე კარგი არაფერი მეგულება. ჯივზი და მისი თავდაგადასავლებით სავსე უფროსის ისტორიები სასიამოვნო საკითხავია. მთავარი ისაა, სიმარტივის მიუხედავად არ გაქვს იმის შეგრძნება, რომ რაღაც სისულელეს კითხულობ.

ჯივზი ხომ გახსოვთ? აი დაიკიდეთ მაგასთან ერთადო, რომ გვეუბნებოდა ვუდჰაუსი. აქაც იგივე პერსონაჟები არიან, უბრალოდ ამბავი ხდება სხვაგან და ბერტი მორიგ ხათაბალაში ეხვევა, სადაც მშველელად კვლავ თავისი კამერდინერი მოევლინება.

ისევე როგორც წინა წიგნში აქაც ბევრი მაიმუნობა ხდება, თუმცა მე პირადად “დაიკიდე, ჯივზ!” ბევრად მომეწონა, უფრო სწორად სასაცილო მეტი ადგილი შემხვდა. ან სულაც რადგან პირველად ვკითხულობდი ვუდჰაუსს, წერის სტილიც ახალი იყო და სიუჟეტიც, უკეთესი ემოციები იმიტომ დამიტოვა და რადგან “ვუსტერთა გვარის ღირსებაში” რაღაცეები გამეორდა, ის ეფექტი ვეღარ მოახდინა.

ამ ბოლო დროს ერთი მწერლის რამდენიმე ნაწარმოები აღარ მომწონს. როგორც კი იმავეს დავიჭერ რაც უკვე წაკითხულ წიგნში იყო, მაშინვე ბევრი მინუსი ეწერება ჩემთვის.

ამ შემთხვევაში თანმიმდევრობას ჰქონდა მნიშვნელობა. პირველს, რომელსაც წაიკითხავთ, მგონია, რომ ის უფრო მოგეწონებათ.

ინგლისური

"ღრუზინკა" ქალების ტოპ 28 თვისება - ამოიცანით თქვენი გარშემომყოფები

ჩემი ერთერთი ძველი პოსტის, კერძოდ – „ღრუზინი კაცების“ გაგრძელება. დაე სუფევდეს გენდერული თანასწორობა ჩემ ბლოგზე და ვისაუბროთ „ღრუზინ ქალბატონებზეც“, მაქსიმუმ 5 პუნქტში თავის ამოცნობა – არის მისაღები, მეექვსედან უკვე საგანგაშო, მაგრამ გამოსწორებადი… :)

წინასწარ ვწუხვარ იმის გამო, რომ ქალების გარკვეული ნაწილი ამ პოსტს სრულიად ქართველ ქალებზე განაზოგადებს, მათ ალბათ, უბრალოდ საკუთარი თავი ამოიცნეს, ან უბრალოდ, “თავისი ლოგიკა” აქვთ. აქვე განვმარტავ: “ღრუზინკა” არის ქართველი ქალის კატეგორია, რომელსაც აქვს ამ თვისებების დიდი ნაწილი, ასახსნელი არაფერია, მაგრამ ნაკლები ანალიტიკური უნარ-ჩვევის მქონე ადამიანებისთვის – მოდით “დავღეჭავავ”

  1. ღრუზინკა იცვამს „დეკოლტეს“ და ყოველ ორ წუთში ერთხელ ხელით ექაჩება ზემოთ;
  2. აქვს წაკითხული ”მარტოობის ასი წელიწადი” და ”99 ფრანკი” და ეს მის მაქსიმალურ შეხებას წარმოადგენს ლიტერატურასთან, პოეტებიდან კი გალაკტიონზე გიჟდება, რაკი სხვები უბრალოდ არ იცის;
  3. აქვს ისტერიკა და მთელი კვირა აღარ გელაპარაკება, თუ მისი თანდასწრებით რამე უცენზურო სიტყვა წამოგცდება, თავად კი სექსს და სასქესო ორგანოებს ”ის” და ”იმით” მოიხსენიებს;
  4. ღრუზინკა დედაკაცი ფეხებს იპარსავს მხოლოდ ზაფხულში, ზამთარში მაინც არ უჩანს
  5. ღრუზინკა კეკლუცი და მოვლილია გათხოვებამდე, მერე სუქდება და სახლში თმაგაწეწილი დადის, ცხოვრების მიზანს უკვე მიაღწია და რა ენაღვლება
გურამ შეროზია

დიდი პოლიტიკიდან, იუმორის მწვერვალებამდე

იუმორის, დიდი დოზით, მოზღვავება იგრძნობა ქართულ საზოგადოებაში. ზოგჯერ, ეს იუმორი სახლის კედლებსაც სცილდება და ინტერნეტის საშუალებით მზის სინათლეზე გამოდის. სოციალური ქსელი დიდ როლს თამაშობს ადამიანის იუმორის განვითარებაში, შენ თუ არა ხარ ნაზიარები ჭეშმარიტებას, მეგობრები მარტო არასდროს დაგტოვებენ თავიანთი იუმორით გაჟღენთილი “სტატუსებითა” თუ სურათებით. დიდსა თუ პატარას, ყველას იუმორისტის ტიტული მოურგია და ამით იწონებენ თავს.

ჩვენი საზოგადოება იუმორისტული გადაცემებისგან იუმორის უკმარისობას არ განიცდის, რადგან სხვა გზით ხდება ამ უკმარისობის შევსება. სასამართლო პროცესები, პარლამენტის სხდომები, პოლიტიკური გადაცემები, პოლიტიკოსების კომენტარები, აქ შეხვდებით იუმორის გამოვლინების უმაღლეს მწვერვალებს, ისეთს როგორსაც იუმორისტულ გადაცემებიში ვერასდროს ნახავთ. თითქოს როლები გაუცვლიათ ამ ორი პროფესიის წარმომადგენლებს და კომფორტულად გრძნობენ თავს იქ, სადაც არიან. 

ბათუმური ქრონიკები

ბათუმში დაბრუნებულს პირველი რამაც თავი შემახსენა, აჭარელი კოღოების სიმწარე იყო. როგორც ჩანს დასავლური ტემპერამენტი არა მარტო დასავლელ ადამიანებს, არამედ დასავლელ კოღოებსაც სცხიათ – მხოლოდ ამ ქალაქში გკბენს კოღო მთელი ვნებითა და ცეცხლით.

კოღოებთან ორთაბრძოლის შემდეგ, დილით სარკეში რომ ჩავიხედე, მივხვდი, რომ ამით დიდი შეცდომა დავუშვი და მკაცრად გადავწყვიტე სარკესთან დროებით გამეწყვიტა ურთიერთობა; ყოველ შემთხვევაში მანამ, სანამ ჩემს სახეზე კოღოების ალერსიან ნაკბენებს, მშობლიურ სახლში განცდილი სიმშვიდე არ შეცვლიდა.
მიყვარს ჩემი ქალაქი…

ბლოგის სტილი