Tags » იუმორი

ჰომოფობია ქართულად: საპრეზიდენტო გამოცემა

საქართველოს პრეზიდენტთან გიორგი მარგველაშვილთან ჩაწერილი კომენტარი, სადაც პრეზიდენტი პოლიტიკოსების ჰომოფობიურ განცხადებებზე საუბრობს “17 მაისის” ფეისბუქის ოფიციალურ გვერდზე 46 064 ადამიანმა ნახა. 
პრეზიდენტთან ინტერვიუ არც კომენტარების ნაკლებობას უჩივის.

ჰომოფობია

ჰომოფობია ქართულად: სამედიცინო გამოცემა

17 მაისმა ჯანდაცვის მინისტრს, როგორც მთავრობის წევრს, ჰომოფობიასთან ბრძოლის დღეს უსაფრთხოების თაობაზე ჰკითხა. შემდეგ სტატია 17 მაისის ფეისბუქ გვერდზე განთავსდა და ის ამ დროისთვის 58.208  ადამიანმა ნახა.

ჰომოფობია

ქართული ჟურნალისტიკის მარგალიტები და 24 ვერსია - როგორ აღწერდნენ ისინი ცნობილ მოვლენებს

ქართულ ჟურნალისტიკაში, კარგად დაცდილი მეთოდია, სტატიის სათაურის „სკანდალურად“ შეფუთვა, იმისთვის, რომ მან მკითხველის დაინტერესება გამოიწვიოს, თუნდაც სტატიის შინაარსი, საერთოდ არ პასუხობდეს სათაურს. ვერ განვაზოგადებთ აღნიშნულ ფაქტს, სრულიად ქართულ ჟურნალისტიკაზე, მაგრამ გარკვეულ შემთხვევაში, შეინიშნება კრეატივის დეფიციტი, შესაბამისად, სათაურები, ზოგჯერ ციტირებით და ზოგჯერ პერიფრაზით, ხშირად მეორდება, მესამდება, etc. 6 more words

მთავარი

ქართველი "გლამურული ნაშობა" - ტოპ 24 თვისება (ამოიცანით გარშემომყოფები)

„გლამურული ნაშა“ – პერსონა (განურჩევლად სქესისა), რომელსაც აქვს პრეტენზია „მაღალი წრის“ წარმომადგენლობაზე და დახვეწილობაზე, თუმცა ეს არც ისე ეფექტურად/ხარისხიანად გამოსდის და ხასიათდება შემდეგი თვისებებით:

მთავარი

პ.გ. ვუდჰაუსი - ვუსტერთა გვარის ღირსება

ხანდახან დაღლილზე, ბევრ საფიქრელ, ღრმააზრიან წიგნებს შორის ვუდჰაუსზე კარგი არაფერი მეგულება. ჯივზი და მისი თავდაგადასავლებით სავსე უფროსის ისტორიები სასიამოვნო საკითხავია. მთავარი ისაა, სიმარტივის მიუხედავად არ გაქვს იმის შეგრძნება, რომ რაღაც სისულელეს კითხულობ.

ჯივზი ხომ გახსოვთ? აი დაიკიდეთ მაგასთან ერთადო, რომ გვეუბნებოდა ვუდჰაუსი. აქაც იგივე პერსონაჟები არიან, უბრალოდ ამბავი ხდება სხვაგან და ბერტი მორიგ ხათაბალაში ეხვევა, სადაც მშველელად კვლავ თავისი კამერდინერი მოევლინება.

ისევე როგორც წინა წიგნში აქაც ბევრი მაიმუნობა ხდება, თუმცა მე პირადად “დაიკიდე, ჯივზ!” ბევრად მომეწონა, უფრო სწორად სასაცილო მეტი ადგილი შემხვდა. ან სულაც რადგან პირველად ვკითხულობდი ვუდჰაუსს, წერის სტილიც ახალი იყო და სიუჟეტიც, უკეთესი ემოციები იმიტომ დამიტოვა და რადგან “ვუსტერთა გვარის ღირსებაში” რაღაცეები გამეორდა, ის ეფექტი ვეღარ მოახდინა.

ამ ბოლო დროს ერთი მწერლის რამდენიმე ნაწარმოები აღარ მომწონს. როგორც კი იმავეს დავიჭერ რაც უკვე წაკითხულ წიგნში იყო, მაშინვე ბევრი მინუსი ეწერება ჩემთვის.

ამ შემთხვევაში თანმიმდევრობას ჰქონდა მნიშვნელობა. პირველს, რომელსაც წაიკითხავთ, მგონია, რომ ის უფრო მოგეწონებათ.

ინგლისური

"ღრუზინკა" ქალების ტოპ 28 თვისება - ამოიცანით თქვენი გარშემომყოფები

ჩემი ერთერთი ძველი პოსტის, კერძოდ – „ღრუზინი კაცების“ გაგრძელება. დაე სუფევდეს გენდერული თანასწორობა ჩემ ბლოგზე და ვისაუბროთ „ღრუზინ ქალბატონებზეც“, მაქსიმუმ 5 პუნქტში თავის ამოცნობა – არის მისაღები, მეექვსედან უკვე საგანგაშო, მაგრამ გამოსწორებადი… :)

წინასწარ ვწუხვარ იმის გამო, რომ ქალების გარკვეული ნაწილი ამ პოსტს სრულიად ქართველ ქალებზე განაზოგადებს, მათ ალბათ, უბრალოდ საკუთარი თავი ამოიცნეს, ან უბრალოდ, “თავისი ლოგიკა” აქვთ. აქვე განვმარტავ: “ღრუზინკა” არის ქართველი ქალის კატეგორია, რომელსაც აქვს ამ თვისებების დიდი ნაწილი, ასახსნელი არაფერია, მაგრამ ნაკლები ანალიტიკური უნარ-ჩვევის მქონე ადამიანებისთვის – მოდით “დავღეჭავავ”

  1. ღრუზინკა იცვამს „დეკოლტეს“ და ყოველ ორ წუთში ერთხელ ხელით ექაჩება ზემოთ;
  2. აქვს წაკითხული ”მარტოობის ასი წელიწადი” და ”99 ფრანკი” და ეს მის მაქსიმალურ შეხებას წარმოადგენს ლიტერატურასთან, პოეტებიდან კი გალაკტიონზე გიჟდება, რაკი სხვები უბრალოდ არ იცის;
  3. აქვს ისტერიკა და მთელი კვირა აღარ გელაპარაკება, თუ მისი თანდასწრებით რამე უცენზურო სიტყვა წამოგცდება, თავად კი სექსს და სასქესო ორგანოებს ”ის” და ”იმით” მოიხსენიებს;
  4. ღრუზინკა დედაკაცი ფეხებს იპარსავს მხოლოდ ზაფხულში, ზამთარში მაინც არ უჩანს
  5. ღრუზინკა კეკლუცი და მოვლილია გათხოვებამდე, მერე სუქდება და სახლში თმაგაწეწილი დადის, ცხოვრების მიზანს უკვე მიაღწია და რა ენაღვლება
გურამ შეროზია

„ნუ ინძრევი, ქართველობას მართმევ!“

ავტორი: ზაზა დობორჯგინიძე

ჩვენ ვცხოვრობთ ჩაკეტილ, აგრესიულ, ჰომოფობიურ და ანტისექსუალურად განწყობილ საზოგადოებაში. ზემოჩამოთვლილი პრობლემების მოგვარება შესაძლებელია – ცალკეული ჯგუფების სოციალური აქტივიზმით ან სოციოკულტურული ევოლუციის დინჯი ტემპებით ალბათ ოდესმე რამე გვეშველება.
მანამ კი, მომავლის იმედად მყოფმა, შეიძლება ყურადღება არ მიაქციო იმას, რომ საზოგადოება უღირსად გთვლის, რადგან არაქალიშვილი/შავკანიანი/ჰომოსექსუალი/ათეისტი/უცხოელი ხარ, და შენს შესაფერის მიკროსოციუმში ჩაიკეტო. მაგრამ კონფორმიზმი სრულიად შეუძლებელი ხდება მაშინ, როცა ის საზოგადოება, რომელიც გამუდმებით შენი დისკრიმინაციითა და ჩაგვრით არის დაკავებული, ცდილობს შეგიზღუდოს ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ასპექტი – იუმორი.

გქონიათ სურვილი რაიმე “აკრძალულზე” საჯაროდ გეხუმრათ, მაგრამ ქართველობის/წინაპრების ძვლების/ეკლესიის/სასულიერო პირების დედის გინებით დამცველი ვაჟკაცების კომენტარების გამო შეგიკავებიათ თავი?
ადამიანმა უნდა იხუმროს ყველაფერზე, რაც მისი აზრით სასაცილოა. იუმორის თავისუფლება გამოხატვის თავისუფლების ფუნდამენტური ასპექტია. თუ ჩვენ არ შეგვიძლია ვიხუმროთ იმაზე, რაზეც გვინდა, ე.ი არ გვაქვს ხუმრობის უფლება საერთოდ, რადგან იუმორი შეზღუდვებს პრინციპულად ვერ იტანს!
ადამიანი ხუმარა ცხოველია, ის ხუმრობს საკუთარ თავზე, ხუმრობს პოლიტიკოსებზე, ექიმებზე, სოციალურ ვითარებაზე, ტრადიციებზე, მეცნიერებაზე, წიგნებზე, ფილმებზე. არ არსებობს კულტურის, საზოგადოების ან ბუნების ის ასპექტი, რომელზეც ადამიანს წარსულში არ უხუმრია და არ იხუმრებს მომავალში. იუმორი აგრესიული გარემოს არააგრესიულად დანახვის ერთადერთი საშუალებაა, ის კი ვინც მისი შეზღუდვის იდეას ემხრობა, უკიდურესი ფაშისტია.
ანტი-იუმორისტი მორალისტების ბევრი კატეგორია შეგვიძლია გამოვყოთ, მაგრამ ყველაზე გავრცელებული და აგრესიული ინდივიდები არიან ის ადამიანები, რომლებიც შენგან რწმენის პატივისცემას ითხოვენ და მზად არიან რელიგიაზე ხუმრობის გამო ყელი გამოგჭრან.
რწმენა ადამიანის აბსოლუტურად სუბიექტური ექსისტენციაა. მე ვცემ პატივს ადამიანს; მის უფლებას, სწამდეს მტკიცებულებებს მოკლებული იდეების, მაგრამ მე არ ვარ ვალდებული ვაღიარო მოსაზრებები და მტკიცებები, რომლებიც, ჩემი აზრით, ფუნდამენტურად მცდარი და ამავდროულად საზოგადოებისთვის მავნეა; არავის აქვს უფლება მომთხოვოს, რომ ვიყო დელიკატური იდეების მიმართ. რწმენა ადამიანი არ არის – მას გრძნობები არ აქვს, შეურაცხყოფა რომ მივაყენო და არც უფლებები აქვს, რომლებიც შეიძლება დავარღვიო. გაუგებარია მორწმუნის პოზიცია, რომელიც ცდილობს რწმენა შეურაცხყოფით დაიცვას. კარგი, დავუშვათ, გწამს სრულყოფილი, ყოვლისშემძლე არსების, რომელმაც შექმნა სამყარო და აქვს მისი ყოველი ასპექტით მანიპულირების უნარი. შენი აზრით, ამ არსებას სჭირდება მკრეხელებისგან დაცვა? თუკი იგი სრულყოფილი არ არის, ე.ი ღმერთიც არ არის. და თუ სრულყოფილია – მაშინ შენი აგრესია თავისთავად მოკლებულია საფუძველს. მორწმუნე, რომელიც ღმერთს ცოდვისგან იცავს, ცდება როგორც ლოგიკის, ასევე რელიგიის თვალსაზრისით.

რელიგიური ტაბუ მარტო ღმერთზე არ ვრცელდება; ასევე არ შეიძლება ხუმრობა მღვდლებზე, ეკლესიაზე, ზოგიერთ ტრადიციაზე, გარდაცვლილ ადამიანზე, წმინდანის „უხრწნელ“ ნეშტზე და ა.შ, ყველაფერზე, რასაც საზოგადოებამ მაგიურის სტატუსი მიანიჭა.

ქართველს შენი ხუმრობებით, ხან „ქართველობას“ ართმევ, ხან „რწმენას“, ხან „სიწმინდეებს“. ის ფაქტი, რომ ინდივიდის ცნობიერში რომელიმე ზემოთხსენებულის წართმევის შესაძლებლობის იდეა არსებობს, მხოლოდ იმაზე მეტყველებს, რომ ასეთი რწმენა სუსტი, ეფემერული და მკვდარი რწმენაა. ისინი თვითონაც არ არიან დარწმუნებულები იმის ჭეშმარიტებაში, რის გამოც შეიძლება დაუფიქრებლად მოგაყენონ შეურაცხყოფა.
ფუნდამენტალიზმი საკუთარი თავის და კულტურის არაობიექტური აღქმის – განდიდების შედეგია, იუმორი კი ფუნდამენტალიზმისგან ხსნის ყველაზე კარგი მეთოდი.

ჰომოსექსუალობა