Tags » ოთარ ჭილაძე

სიკვდილი მოვა ადრე თუ გვიან

სიკვდილი მოვა ადრე თუ გვიან,
ის რახანია მოდის და მოდის…
არ უშნდება ჩვენს თვალთა ბრიალს,
არ ესმის ჩვენი ღელვა და შფოთი.

ჩვენ კი ჩვენივე ქვეყნის და ერის
სიპარატივით ვართ აღზნებულნი,
კბილით გვიჭირავს ფუძე და ჭერი
და დაფეთებულ ვარსკვლავთ კრებული.

ჩვენც გვჭამს წარსულის ნესტი და ობი,
ჩვენც დაგვტრიალებს წარსულის ნისლი,
ჩვენც გაჟღენთილნი ვართ მწარე გრძნობით,
როგორც დაჭრილის პერანგი – სისხლით.

ერთი ღვთაება გვღუპავს და გვშველის,
ერთი ოცნება გვთუთქავს მზესავით…
და იქნებ მივცეთ ერთმანეთს ხელი -
ერთმანეთისთვის დანის მლესავი!

ოთარ ჭილაძე

თუ არ გიმტყუნა გზაში ფეხებმა

თუ არ გიმტყუნა გზაში ფეხებმა
და ისევ ხალხად თუ დარჩა ხალხი,
შენ, რა თქმა უნდა, არ შეგეხება
ამქვეყნიური ნესტი და თალხი.

ჯერ კი იცხოვრე და დაარიგე
შენი ნაფიქრიც, ხმაც და იერიც.
სიმდიდრე ჰქვია შენს სიღარიბეს,
უმწეობით ხარ ასე ძლიერი.

ოთარ ჭილაძე

ოხ, მახსოვრობის ბოროტო ღმერთო!

ოხ, მახსოვრობის ბოროტო ღმერთო!
ჯერ კიდევ გუშინ ცეცხლივით ენთო,
რაც დავიწყების უკუნეთს ერთვის
და უკვე აღარ არსებობს ჩემთვის
აღარც ის სახე… აღარც ის წუთი…
და ახლა, როგორც პანდორას ყუთი,
ცარიელი ვარ…
                         ჩემს ფსკერზე მხოლოდ
განმეორების იმედი ცხოვრობს.

ოთარ ჭილაძე

რაც დასახარჯი არსებობს - ვხარჯავ

რაც დასახარჯი არსებობს – ვხარჯავ,
რაც სანახავი არსებობს – ვნახე.
და სანამ ქარი მისინჯავს მაჯას,
მიშვერილი მაქვს წვიმისთვის სახე.

ვერ დავარბიე ჩემში ველური,
კანდაშაშრული მზით და მარილით,
ვერ მივაჭედე სულს სახელური,
რომ გამოაღოს ყველამ კარივით.

ყველა ზეიმზე დავიგვიანე,
ყველაზე ადრე მოსულმა დღემდე.
არც მდიდარი ვარ და არც ჭკვიანი,
მაინც ვერავინ ვერ ცხოვრობს ჩემდენს.

მე ყველა სიტყვის წარმოთქმა მტანჯავს,
თვალს ყოველ დილით ტკივილით ვახელ
და სანამ ქარი მისინჯავს მაჯას,
მიშვერილი მაქვს წვიმისთვის სახე.

ოთარ ჭილაძე

გუბე და ღობე

შენი ლანდია ქუჩის გადაღმა
და ღრუბლის ტოტი, სველი და მძიმე,
და სიჩუმეა, მხოლოდ ხანდახან
ვიღაცა აფრთხობს უჩინარ სიმებს.

და ისევ, როგორც დიდი ხნის წინათ
ოდნავ ბრჭყვიალებს გუბე და ღობე,
ხეებიც ჩრდილებს იქნევენ ფრთხილად
თითქოს მოკლულის ტანსაცმელს ჰყოფენ.

ეს ერთადერთი გზა არის ალბათ,
რომლის გავლასაც ვერ შევძლებ ახლა
სურვილის თოკი, ძველი და ცალფა,
ვერ აიზიდავს ჩემს სხეულს მაღლა.

არ გადმოხვიდე! წადი! იარე!
ჩემს თავშესაფარს რქმევია სორო,
შიში რქმევია ჩემს სიჭკვიანეს,
ცა ტერფის ჩრდილი ყოფილა მხოლოდ.

წადი, მხდალია ცემი სურვილი!
ყალბი ღიმილი ალპება პირზე
და ასახიჩრებს ბლაგვი ცულივით
შენს განათებულ მხრებსა და კისერს.

ქუჩის გადმოღმა ჩრდილივით მდგარი
ისევ ამაოდ აღვიძებ გრძნობებს,
რადგან ჩვენს შორის ღმერთი წევს მკვდარი
და არა მხოლოდ გუბე და ღობე.

ოთარ ჭილაძე

და აი, როგორც სველი ძაღლები

…და აი, როგორც სველი ძაღლები,
ისევ მოგროვდნენ კართან ჩრდილები
და მოითხოვენ კარის გაღებას:
ყეფით, წკმუტუნით და დაჟინებით.

და წვეთავს ისევ წყალი თუ ღამე,
ღამე თუ შლამი,შლამი თუ სული,
თუ უაზრობით შემკრთალი წამი,
თუ სიმარტოვით გახსნილი წყლული…

რაღა აზრი აქვს ან რითი შეცვლი
ფუძეგამოცლილ ცასა და მიწას,
ვერც სისხლის სითბოს ვერ შეცვლი ცეცხლით
ვერც დაპირებას ვერ აქცევ ფიცად.

თავს ვერ დააღწევ ბედის მარწუხებს,
ვერ დააბრუნებ გასროლილ ტყვიას
და სხვას არასდროს არ შეაწუხებს
ის, რასაც შენი წუხილი ჰქვია.

ადგილს მიწაზე ყველგან იშოვის
დღეის აჩრდილი და ხვალის მტვერი,
მაგრამ ვერავინ ვერ მოიშორა
იმედი-სულის მთავრი მტერი.

ჩემი ცხოვრებაც,ბუნების სარკე,
კვლავ განსაზღვრული სიჩქარით მიჰქრის
და მაინც ხალხში დაეძებს საკვებს
მშიერ თაგვივით თამამი ფიქრი.

ნახვამდის,ზღვაო,თავისუფალო!
ნახვამდის,თუმცა შენთან ვარ ისევ
და დაყრუებულ სხეულით ვისმენ
შენ ხმას თუ ხმაურს:მხნეს და უბრალოს…

ოთარ ჭილაძე

თეთრი მინდორი

მე ჩამეძინა და ძილშიც ვგრძნობდი,
როგორ ფეთქავდა სარკმელში ტოტი.
და, როგორც ტოტის ცახცახა ჩრდილი,
ხელს მაფარებდა თვალებზე ძილი
და აღარ ჩანდი…
                      მე კი ვწვალობდი,
მაგრამ შენს სახეს ვერ ვიხსენებდი.
გულს იხეთქავდა ჩიტი გალობით
და თეთრ მინდორზე იდგნენ ცხენები:
არწევდნენ მინდორს დაბმული ბუშტის
და წყალმცენარის მოძრაობებით,
ცა ივსებოდა ღრუბლის კოპებით.
ნელა ქრებოდა სინათლე სუსტი,
მე კი ვერაფრით ვერ ვახერხებდი
შენს წარმოდგენას: შენი ფეხებით
სხვა დადიოდა… შენი სახელიც
სხვას ეკუთვნოდა… შენი სახელი!
ვიჯექი უცხო სახლის კიბეზე
და მაწამებდა ჩემი სიბეცე,
ჩემი სისუსტე და სიღატაკე…
და ჩემი სულის ქვის იატაკზე
შენი არსება, ჩრდილად ქცეუილი,
როგორც სულისთვის უცხო სხეული,
უძრავად იდგა.

ოთარ ჭილაძე