Tags » ოთარ ჭილაძე

„ქართლის ცხოვრება“

კვლავ ასძვრა სარკმელს წყვდიადის ლუქი,
კვლავ აიბურძგნა ჰაერი ლურჯად
და კვლავ აივსო გონება შუქით,
ვით გამოხსნილი ბოლომდე უჯრა.

და, გსურს თუ არა, კვლავ უნდა ადგე,
პირზე კვლავ უნდა შეისხა წყალი
და კვლავაც სცადო, რაც ბევრჯერ სცადე,
რათა დატოვო ან მოსპო კვალი.

კვლავაც მრავალჯერ უნდა ჩაეშვა
წიგნის იდუმალ ფსკერზე ლოდივით,
რათა წაართვა თავი კაეშანს
და გაუმართლო სულს მოლოდინი.

ოთარ ჭილაძე

ჩემს ძმას

დაიმახსოვრებს ვინმე ზეპირად,
არ მოედება შენს ფიქრს ბალახი,
თუ სიყვარულმა აგაღებინა
ხელში კალამი – ვით იარაღი.

აზრი არა აქვს წუწუნს და ჩივილს,
ფრთას – ვინც გაჩუქა – ის შეგჭრის მხოლოდ,
მხოლოდ ტკივილი დაგიცხრობს ტკივილს,
ერთ ფესვი აქვს კეთილს და ბოროტს.

მაშ, რაღას დარდობ?! ჯერ ღვთის წყალობით
ხედავ და გესმის ისევ და ისე
გაფორიაქებს ჩიტის გალობა
და მზე ხვითქივით გადაგდის პირზე.

არ დაელოდო არასადროს წერტილს,
და არა ბედის – მრწამსის დამჯერი
ელტვოდე, რადგან სიცოცხლეს შენთვის
არც ჯილდო ჰქვია და არც სასჯელი…

ოთარ ჭილაძე

კვლავ მასხდებიან მკერდზე მერცხლები

კვლავ მასხდებიან მკერდზე მერცხლები,
კვლავ მერგო ზეცის ლურჯი ნაჭერი -
სევდის გადია, სიზმრის შემცვლელი,
ფიქრის გამჩენი და გადამრჩენი.

მაგრამ კვლავ მმართებს, რაც კი მემართა
მტრისა და მოყვრის, საქმის და სიტყვის.
რაც თვალს დააკლდა – სულს შეემატა,
სხვა არაფერი შეცვლილა თითქმის.

და კვლავ ბზინავენ წითლად ვარდები,
სიკვდილ-სიცოცხლის ღრიალებს ბუკი…
და შენც ჩემს გულში კვლავ იბადები,
ვით ხმა – დუმილში და ბნელში – შუქი.

ოთარ ჭილაძე

უკვე გამოჩნდნენ ჭაღარა მთები

უკვე გამოჩნდნენ ჭაღარა მთები…
ჰაერში ძველი თოვლის სუნია -
მომგვრელი სევდის და არა შვების,
რადგან მთებს იქით დასასრულია.

რა დიადია ეს ვრცელი წამი,
რა დამთრგუნველად მომხიბვლელია,
აღარც დღისაა და აღარც ღამის,
არც ახალია და არც ძველია.

ეს ის წამია გაწმენდის წამი,
როდესაც ირგვლივ ღმერთის ჩრდილია,
როდესაც ვეღარ გერევა შხამი,
მაგრამ… ცხოვრების გზა განვლილია.

ოთარ ჭილაძე

ყრუდ, საიდუმლოდ ფეთქავს ჰაერი

ყრუდ, საიდუმლოდ ფეთქავს ჰაერი
და გაუკვალავ მზეში ჩაფლული
და დაბზარული ათასნაირად -
საცაა უნდა გატყდეს ზაფხული.

(ჩვენ ერთად ყოფნა არ გვიწერია,
მოგონებებში ვართ ჩამარხული).
გაყვითლებია ალვას კენწერო -
საცაა უნდა გატყდეს ზაფხული.

დაეჭვებული და დაძაბული,
დროც მტრად ქცეულა, გვერდზე ჩავლილი.
ცხელი ჰაერის თრთიან ჭავლები -
საცაა უნდა გატყდეს საფხული.

ოთარ ჭილაძე

ვშორდებით, ყოველ წუთას ვშორდებით

ვშორდებით, ყოველ წუთას ვშორდებით…
და აკრძალული სევდის ტოტებით
ერთმანეთს ვუმტვრევთ სულის დარაბებს.
თუმცა, არ შერჩა აზრი არაფერს.
არც ერთგულებას და არც მოლოდინს,
რადგან გმირებად დავრჩით ბოლომდის
და ვერც შევიტყვეთ, რომ გვექცა მხარი,
რომ სული ვგვემეთ და არა ლეში
და ის სისუსტე ჩავკალით ჩვენში,
რითაც მდიდარი იყო და არის
ადამიანი…

ოთარ ჭილაძე

სანთელი ტირის თავისთვის, წყნარად

სანთელი ტირის თავისთვის, წყნარად…
და მოცახცახე სინათლის ფთილა,
ხან აპრიალებს წიგნების თაროს,
ხან აბრჭყვიალებს სურათის მინას.
შენ კი დაკარგულს უხმობ მეგობარს,
ისევ მარტო ხარ სანთლის გარშემო
და მხოლოდ სულით გრძნობ არსებობას
იმის, ვინც შენთვის აღარ არსებობს,
ვინც შენთან ერთად ღამეებს ტეხდა
და ვის ხსოვნაშიც დღეს იფერფლები…
ხოლო მტირალა ღვთაების ფეხთან
ფრთებშეტრუსული ყრია პეპლები.

ოთარ ჭილაძე