Tags » ოთარ ჭილაძე

არაფრით არ ჰგავს ეს დღე გუშინდელს


არაფრით არ ჰგავს ეს დღე გუშინდელს,

თუმცა ქუჩებში ისევ ქარია,
ისევ არ ვიცი, რას შევუშინდე,
რა მტკივა, ანდა რა მიხარია.
და როგორც სანთლის შუქზე ლანდები,
დაბარბაცებენ თავში ფიქრები,
ხვალაც ამ მწარე დღეში ვიქნები
და ზეგაც… ვიდრე არ დავმთავრდები…

ოთარ ჭილაძე

რა უნდა მოხდეს, რა უნდა იყოს

რა უნდა მოხდეს, რა უნდა იყოს,
რომ დღევანდელი კაცის თვალები
გაოცდეს მართლა და არა თითქოს,
ვინმეს ბრძანებით ან დავალებით.

და მაინც მტკივა სულიც და ხორციც,
შენი სულის და ხორცის ნაწილი,
კვლავ გამოფფიტულ ჩუქურთმებს ვკოცნი,
კვლავ ფერდს მიძიძგნის მკვდარი არწივი.

მძიძგნის არწივი ეჭვის და შიშის,
გამოძიძგნილი მეწვის ფერდები
და იმ არწივის საზარელ ჩრდილში
ვპატარავდები და… ვძლიერდები.

და გარეგნულად კვლავ უშფოთველი,
შენს ცრელმს ვიგროვებ დახეთქილ პეშვში
და ვფეთქავ, როგორც ერთი ფოთოლი,
ან ერთი ტოტი, შენს მეჩხერ ტყეში.

და ვფეთქავ მაინც, მათოვს თუ მაწვიმს,
თუ გაზაფხულის მზითა ვარ მთვრალი
და მორღვეული გალავნის გასწვრივ
მრჩება დამფრთხალი ნადირის კვალი.

ოთარ ჭილაძე