Tags » ოთარ ჭილაძე

ეშმაკმა იცის, რას ფიქრობს კაცი

ეშმაკმა იცის, რას ფიქრობს კაცი,
როცა მარტოა საკუთარ თავთან,
როგორ განიცდის დროსა და მანძილს,
ბოროტს და კეთილს, დარსა და ავდარს…
მაგრამ როდესაც თავისთვის ფიქრობს,
თავად ბუნება ავალებს ალბათ,
იფიქროს ისე, რომ სულსი იკლოს
ფუჭმა იმედმა და უფრო ხარბად
ისუნთქოს, ვიდრე ქვეყნად ბუდე აქვს,
ვიდრე საერთოდ ფიქრისთვის დრო აქვს,
თორემ, რაც მიდის, აღარ ბრუნდება,
მოსასვლელი კი ნამდვილად მოვა.

ოთარ ჭილაძე

შექსპირი

ფრთხილად! ცხოვრება იწყება ასე!
აჰა, დაიწყო და დღეის იქით,
სისხლით და ცრემლით გაჟღენთილ გზაზე,
შენს წაქცევასაც ეცდება იგი.

ფრთხილად! სუსტია ადამიანი,
მალე ერევა შური და ღვარძლი
და არ დაგითმობს მაინც მთლიანად
შენთვის განკუთვნილ დროსა და მანძილს.

ფრთხილად! დამალე შიშიც და ზიზღიც
და გატრიალდი… ან რაღაც უცდი,
თუკი არ გინდა, რომ კავის სისხლზე
დაგისხლტეს ფეხი, ჯერ კიდევ სუსტი.

ხედავ? სინათლე ძლივსღა ციმციმებს,
ხოლო ვეება ლანდი იუდას
აწვება ქალაქს რკინის სიმძიმით,
რკინის სიცივით და სიჯიუტით.

ოთარ ჭილაძე

გვიანი შემოდგომა

ხალხს ეცვა თბილად და ერთფეროვნად
და შეჩვეული იყო ყველაფერს:
თუკი მღეროდნენ – ყველა მღეროდა,
ყველა ღელავდა – თუკი ღელავდნენ.

დიდი ამბები ხდებოდა გარეთ:
ერთი ამინდი ცვლიდა მეორეს,
ასამარებდა ხმელ ფოთლებს ქარი,
ვით უსახელოდ წამხდარ მეომრებს.

დიდი ამბები ხდებოდა გარეთ:
ეკარგებოდა ქალაქს ხალისი.
უკაცურ ქუჩებს უფრთხოდა მთვარეც
და იწყებოდა წვიმა თავისით.

წყალს ჩამოჰქონდა სილა და ხრეში,
ეკარგებოდა ქალაქს იერი
და მოედანი ბრწყინავდა ბნელში,
ტბასავით ჩუმი და ცარიელი.

ძვლივს ჩერდებოდნენ ხეები ფეხზე,
წყალს ჩამოჰქონდა სილა და ხრეში
და დინამიტით დახოცილ თევზებს
ჰგავდნენ ფოთლები სიჩუმის წრეში.

სუფთავდებოდა სივრცე ყოველდღე,
აჩენდა თავის უნაკვთო სახეს
და უთავბოლოდ დააქროლებდნენ
დღეები ძველი აფიშის ნახევს.

ბაღშიც ხდებოდა დიდი ცვლილება:
ყველა კუნჭული მოჩანდა უკეთ,
თუმცა სიცოცხლით მთვრალი წყვილები
მაინც ვერ გრძნობდნენ, რომ ჩანდნენ უკვე.

და სხეულები, როგორც ღრუბლები,
იპყრობდნენ სივრცის უდიდეს ნაწილს
და იმ ხეების თავისუფლებით
კვლავ შიშვლდებოდნენ ქალაქის თვალწინ.

კვლავ ასრულებდნენ ბუნების ნებას,
რადგან ისინი მაშინ ცდებოდნენ,
როცა ბუჩქებში მალავდნენ ვნებებს,
ვით ნაქურდალით სავსე ჩემოდნებს.

ბაღიც ამიტომ აღარ კვნესოდა,
არ ნებდებოდა მოსაწყენ ფიქრებს,
თუმცა ფოთლების უმრავლესობა,
სველ ბილიკებზე ეყარა უკვე.

ოთარ ჭილაძე

შემოდგომა ანანურთან


გზა სპირალივით ზედიზედ უხვევს…

არ ჩანხარ, მაგრამ გადმომდგარ მუხებს
და მწარე კვამლით გაჟღენთილ შუკებს
შენი იმედი ეტყობათ უკვე.

მადლობელი ვარ მწარე კვამლისთვის.
მადლობის მეტი რა მეთქმის ახლა.
მადლობელი ვარ და ამ კვამლივით
მეც შეუმჩნევლად მივიწევ მაღლა.

და ცა მხურვალე, როგორც ღუმელი,
ჩემს სასარგებლოდ ჩემდება დღესაც
და სრულყოფილი ხდება დუმილიც,
სიტყვაც და საქმეც,
ცრემლიც და კვნესაც…

გზა სპირალივით ზედიზედ უხვევს
და კიდევ მრავალ ხასიათს შეცვლის…
თითქოს სექტემბრის ფერადი ცეცხლიც
სილამაზისთვის ედება მუხებს.

როგორც დანგრეულ ტაძრის სვეტები,
დგანან მუხები (დე, იდგნენ მარად).
მე მუხის გამხმარ ფესვზეც ვეტევი,
მეც და მდინარეც, მზეცა და ფარიც.

ნეტავ შემეძლოს ფარის გადენა,
ვის რაში უნდა, რაც უკვე უთქვამთ…
და ჩემი სული, როგორც ანტენა,
იჭერს გარდასულ ხმასა და სუნთქვას.

და მუხის ფოთოლს მიაფრენს ქარი,
მდინარის პირას გაზრდილი ქარი,
მდინარესავით მხნე და კეთილი…
ხოლო ფოთოლი სისხლის წვეთივით
მეცემა გულზე…
            და გულით მიმაქვს,
როგორც ბრძოლებში გამდნარი დროშა…
და აი, უკვე იწყება წვიმაც
და შენი თეთრი გუმბათი მოჩანს.

ოთარ ჭილაძე

ბავშვობა ერთი ბოლოა თოკის

ბავშვობა ერთი ბოლოა თოკის
და თვითონ უნდა მიაბა იგი
მიწას,
რომელზეც გინდა რომ მოკვდე,
როდესაც მოვა სიკვდილის რიგი.

საქმე ისაა, როგორ მიაბამ,
როგორ გამოთვლი გასავლელ მანძილს,
რომ არ შეფასდეს მერე იაფად
შენივე ხელით შეკრული კვანძი.

როგორ მივაბი, არ მახსოვს კარგად,
მაგრამ ის თოკი გრძელდება დღემდე
და ჯერ არაფრის იმედს არ ვკარგავ,
ამდენი ქარის და წვიმის შემდეგ.

ამდენი ქარის და წვიმის შემდეგ,
თავისით გაქრა ბევრი სურვილი,
ბევრჯერ შევასკდი გულსა და კედლებს,
უმისამართოდ ნასროლ ჭურვივით.

სამაგიეროდ, მეც განმიცდია,
რასაც განიცდის ყველა მოკვდავი,
როცა შემოდს სულში მინდია -
ყველაფრის ცოდნე და საცოდავი.

და ვიცი, რატომ უნდა მიყვარდეს
ჩემი მტანჯველი და ძნელი გზები,
რომლებიც ალბათ იქ მიმიყვანენ,
სადაც ჩემამდე მისულან სხვებიც.

მაგრამ თუ მეყო დროც და მანძილიც
და მოვუნახე სულს სასთუმალი -
მოვკვდები, როგორც ქვეყნის ნაწილი
და არა – წუთისოფლის სტუმარი.

ოთარ ჭილაძე

გიახლოვდები და ვეღარ ვმალავ

გიახლოვდები და ვეღარ ვმალავ
ჩემს აღტაცებას… და ყოველ წამში
მიზიდულობის იზრდება ძალა…
და რა აზრი აქვს, რომელი დაგვშლის
ბუნებისა თუ კაცის გენია…

ყველა განვლილი წამი ჩვენია!

ოთარ ჭილაძე

არაფრით არ ჰგავს ეს დღე გუშინდელს


არაფრით არ ჰგავს ეს დღე გუშინდელს,

თუმცა ქუჩებში ისევ ქარია,
ისევ არ ვიცი, რას შევუშინდე,
რა მტკივა, ანდა რა მიხარია.
და როგორც სანთლის შუქზე ლანდები,
დაბარბაცებენ თავში ფიქრები,
ხვალაც ამ მწარე დღეში ვიქნები
და ზეგაც… ვიდრე არ დავმთავრდები…

ოთარ ჭილაძე